Mama

22 juni 2011

Nealtje,

als herinnringen een
trap konden bouwen,
en gebeurtenissen
een brug,

dan klommen we met
z’n allen naar de hemel,
en namen we je mee terug.

Ik mis je en vandaag op jou verjaardag voel ik verdriet en pijn omdat we niet samen zijn om jou verjaardag te vieren.

Toch 3 dikke zoenen van je mama en vanavond zoek ik je aan de hemel!
xxx

24 december 2010

Nealtje,

Weer een kerst zonder jou, ik mis je zo erg.
Mama is zo moe, kon je me nu maar zeggen wat ik moet doen.
We zijn allebei alleen maar toch samen. jij op je wolkje en ik hier op mijn kamertje… maar in gedachten zijn we samen. Wat is het toch stil zonder jou.

Dikke X je mama

24 augustus 2010

Hey Nealtje,

Weer een jaartje zonder jou en dit jaar komen er nog enkele zware klappen bij wat maakt dat ik je dezer dagen nog harder nodig heb en mis.
Weet je nog onze droom toen we nog samen waren, en de droom die ik alleen zou verder zetten als jij uit het leven stapte, die droom heb ik nu ook opgeborgen. Samen voor de droom gaan met jou had ik nog aangekund en misschien had ik er dan ook langer voor kunnen vechten, maar nu weet ik meer dan ooit dat ik je iets beloofd heb wat ik niet heb kunnen waarmaken. En daar heb ik vandaag enorm veel spijt van. Jij weet beter dan wie ook wat vechten voor iets inhoud, maar daar was jij dan ook sterker in dan wie ook. Slapen doe ik nu in jou bed ergens het gevoel dat ik dichter bij jou sta maar ook het gevoel dat ik iets kwijt ben dat nooit vervangbaar is. Wis is nu nog steeds mijn bijslaper en zoals jij hem s’nachts soms kwijt was en wakker werd voor Sus doe ik dat ook voor Wis. Wis brengt met rust en help me door deze zware dagen die geweest zijn en nog komen moeten (zoals donderdag het vuurwerk). Elk jaar de dag van het vuurwerk is een ode aan jou mijn zoon, mijn beste vriend, mijn beste geschenk ooit.
Neal waarom heb je toch je gevecht verloren? Waarom hebben ze je toch niet bij me gelaten? Waarom moet ik dit verdriet dragen jou niet meer te hebben in mijn leven? WAAROM????? Nooit zal ik het begrijpen waarom het mij niet gegund is mama zijn; jou mama zijn, jou te kunnen zien op groeien tot een knappe kerel waar ik oh zo fier zou op geweest zijn.
Ik mis je vriendje meer dan woorden kunnen zeggen. Meer dan iemand ooit zal beseffen. Ik dacht dat ik het allemaal had maar zonder jou was ik en ben ik verloren op deze wereld.
Ik ga donderdag met Oma naar het vuurwerk hopelijk kijk je mee.

Tot Sebiet tot seffes tot straks tot …..

3 januari 2010

Dag lieve schat,

Weer een kerst zonder jou, weer vieren we het jaar dat geweest is en staan we voor een nieuw jaar 2010. Het zal nooit meer hetzelfde zijn zonder jou kapoen. En jou stoel naast mij blijft leeg, voor altijd al weet ik dat je dit graag anders had gewild. Maar ooit Nealtje mijn zoon vieren jij en ik terug kerst “samen”. Je mama mist je meer dan ooit, jij gaf mijn leven en betekenis, hoop, ik mocht je graag zien en zoveel liefde gaf je terug zonder woorden en zonder verplichting. je hebt mij zeven jaar geluk, vriendschap en onvoorwaardelijk liefde gegeven het was kort maar heel intens. Jij en Ik ver uit elkaar maar in mijn hart draag ik je elke dag mee.
Je mama
Tot Sebiet tot seffes tot straks tot morgen en tot binnenkort!

xxxx

24 augustus 2009

Nealtje van me,

Ik ben gisteren naar veel sjike moto’s gaan kijken, weet je nog in Durby. Heb heel de wandeling gedaan die we toen met paard en koets gedaan hebben en daarna op het terrasje een Ice Tea gaan drinken waar we nog gelachen hebben… ik voelde dat je er toch een klein beetje bij was…

Vandaag ga ik naar zee, schelpjes zoeken voor jou en die zal ik dan naar je brengen.
Hopelijk help je me ook een beetje zoeken dat ik de mooiste heb.

Dikke Zoen, Je mama voor altijd. XXX

21 augustus 2009

Hey dikke vriend van me,

Gisteren was het vuurwerk. Samen zijn wij met opa, oma en pepe naar het vuurwerk gaan kijken. Het was “mooi” maar zo mooi als toen jij er nog was zal het nooit meer zijn.
We zijn zelf de kermis rond gegaan, allemaal papa’s en mama’s samen genieten van hun kinderen die op de vliegertje of in de autokes zaten, wat deed mijn hartje toch weer zo’n pijn.
Ik mis je toch oh zo hard, kon ik je toch maar terug in mijn armen sluiten zodat ik toch even terug gelukkig kon zijn, even terug jou mama zijn, ik zou er zoveel voor willen opgeven……

Je mama voor altijd dikke zoen,

Tot sebiet tot seffes tot straks tot morgen slaapwel dikke vriend.

22 juni 2009

Dag lieve schat van me,

Vandaag is het je verjaardag, acht jaar.

Wat vandaag een dag moest zijn voor jou en je vriendjes is nu een dag vol herinnering van wat eens was en nooit meer zal komen. Een dag dat ik je een bloemeke breng in plaats van een feestje met je vriendjes en een hoop kadotjes, nieuwe hotweels of een nieuwe bal of misschien wel een nieuwe fiets om samen naar school te rijden.

Nealtje, wat ik mis je toch, je lach, je gezichtje, jou persoon, hoe je was en de liefde die je me gaf en nog zoveel meer.

Nooit zal ik je vergeten, je bent het eerste en het beste wat me ooit overkomen is. Wat de toekomst ook voor mij in petto heeft, je zal altijd mijn beste maatje blijven en een belofte dat ik je altijd in mijn hart zal dragen.

Vanavond zoek ik je sterretje……..

Een dikke kus van je mama voor altijd.
xxxx

26 augustus 2008

Hey Lieve Vriend,

Een jaar is al voorbij en toch lijkt het gisteren dat je van ons afscheid nam.
Donderdag avond was het vuurwerk en je was even terug voor dan even later terug te vertrekken.
Nealy boy ik mis je.
Ik ben met papa een weekendje naar Normandie geweest. Het was een gezellig dorpje zoals durbuy waar we samen met ons drietjes geweest zijn dat weet je nog he. We zijn gaan wandelen in de natuur geluisterd naar de volgels de stilte en stilletjes hopen dat …..
Einde van de grote vakantie begin van het nieuwe schooljaar.
Ik ben er zeker van dat je met je vriendjes naar het 2de studiejaar had mogen gaan.
Je bent er niet bij maar in gedachte nemen je vriendjes je mee naar het volgende schooljaar.
Je nichtje Béné is bij ons blijven slapen. Moest je er bij zijn, je zou zo toch fier zijn. Ze is echt een flinke meid. Spelen had je nog niet kunnen doen met haar maar ik zag het al voor mij hoe jij voor kleine Béné in de weer zou geweest zijn.
En zo denk ik altijd als je er nog was zou het zo enz………
Met ons huisje gaat alles goed. Volgende week komen ze de vensters steken. Daarna beginnen ze binnen. Je kamer is diegene die je wilde en zoals je mij vertelde wat waar moest komen hou ik mijn woord.
Ik draag je diep in mijn hartje. Toch is de pijn soms hart verscheurend dat ik je niet meer echt bij me heb. Ooit hoop ik je broer of zusje te vertellen wat een speciaal ventje jij wel was. En dan kan ik ze mijn herinneringen met en van Jou met hen delen. Want op die manier leef jij in mij verder.

Tot sebiet, tot seffes, tot straks, tot morgen,….

Tot binnenkort dikke vriend,

2 december 2007

Vandaag was Sinterklaas op bezoek. Weet je nog vorig jaar….. het was toen zo leuk. Alle kindjes gingen bij de Sint op de schoot zitten er werd gelachen, cadeautjes werden uitgedeeld door de pieten maar Jij was er niet. Jou afwezigheid ….maakte er zwarte, sobere dag van. het zal voor mij nooit meer Sinterklaas zijn zoals met jou.

En binnen enkele weken is het Kerstmis. Een kindje (Jezus) word geboren. Elke jaar opnieuw word deze geboorte gevierd. Maar Nu? Wat vieren we nu? Kerstfeest, dagen van warmte, vreugde, …. worden nu voor mij een kilte en vreugde word verdriet omdat je er niet bij bent.

Als ik s’avonds jou sterretje zie aan de hemel zeg ik stilletjes tegen mezelf. Weer een dag voorbij …. Tot sebiet tot seffes tot straks tot morgen.
Wis neem ik elke nacht bij me. Het geeft me een gevoel dat ik dichter bij je ben.

Ik hoop dat je het daarboven een beetje naar je zin hebt. Mijn moeke zal voorlopig wel op je passen.

Ik weet dat je zou zeggen ‘komaan mama’ maar het is niet gemakkelijk in dit leven.

Nooit zal ik je vergeten,

Dikke knuffel

Je mama

7 november 2007

Je mama is ook een jaartje ouder geworden. Het was een sobere dag. Veel felicitaties maar alleen jou aanwezigheid had deze dag onvergetelijk gemaakt. Nu mogen de jaren voorbij gaan misschien zien we elkaar dan sneller weer. Zonder jou is het hard. En het is verdomd moeilijk om alleen verder te gaan. Het leven gaat verder zeggen ze allemaal maar voor mij is dat niet zo vanzelfsprekend.

31 oktober 2007

Hey Nealtje,

Mama hier,
Hoe gaat het met je daarboven op je wolkje?

Nealtje ik mis je zo hard.
Ik wil je zoveel nog vertellen
Ik wil je zeggen dat ik zoveel van je hou, sorry zeggen voor de keren dat ik op je riep en boos op je was en nog zoveeeel meer.
Maar nu kan ik alleen maar hopen dat je me hoort als ik zacht tegen ….. praat
Ik heb je op de wereld gezet. Je bent een stukje van mijn bestaan. Ik heb je zo bewonderd. Je vechtlust, je energie, je vriendschap, je liefde, de sterkte waar jij me telkens mee overviel als je ziek was. De manier waarop je tegen je ziekte vechten je was zo een dapper kereltje. Jou sterkte maakte mij ook sterk. Maar nu dat jij er niet meer bent ben ik die sterkte voor een groot stuk kwijt. Alles wat zo vanzelfsprekend was/is de toekomst, je eigen kamer, je broertje het is er niet meer. Jij gaf me telkens het gevoel dat ik niet alleen je mama was nee ik was zoveel meer voor jou ik was je vriend, door jou voelde ik me belangrijk. Ik keek zo naar je op je was en bent mijn alles.
Weet je, ik praat nog elke dag over je het lijkt alsof je van een lange vakantie nog moet terugkomen. M’n leven zou ik ruilen als ik wist dat ik je terug kon krijgen. Kon ik je maar komen halen of gewoon even bij je zijn, je een knuffel geven of gewoon naast je komen zitten en samen met je naar de sterretjes kijken. Alles zou ik doen voor nog even bij je te mogen zijn.

Weet je we zijn op vakantie geweest. Het was de eerste keer dat ik na een week al het gevoel had dat ik liever terug thuis wilde zijn. ….. Er ontbrak een stuk.

25 augustus 2007

Neal,

Onze zoon…
Onze beste vriend…

22 juni 2001 werd je geboren, een flinke gezonde jongen.

Je was twee jaar toen je voor de eerste keer kennis maakte met het ziekenhuis.
We kregen toen het nieuws dat je leukemie had. Onze wereld storte in we konden het niet geloven.

Maar jij was zo dapper, je had zoveel levenslust dat we samen sterk genoeg waren en we vochten samen met jou tegen die vieze beestjes. Het was een hele zware periode voor je en we zijn je dankbaar dat je al die tijd gevochten hebt. Het einde van de tunnel was eindelijk in zicht.
In december 2004 kregen we goed nieuws. Je was genezen !

Er gingen plots verschillende deuren voor je open,
je kon naar de kleuterklas,
je wilde zo graag vriendjes maken,
je was een jongen vol met energie.

Je gaf ons zoveel,
je lach,
je aanwezigheid,
je manier van doen,
je praatjes,
je ondeugde trekjes,
je knuffels ‘s avonds voor het slapen gaan,
niks was voor jou te veel en het leven lachte je toe.

Elke zondag ging je naar Hilda en René, steeds een hele dag in het teken van jou. Het eerste wat je ‘s zondags vroeg bij het openen van je ogen was wanneer we naar Rillaar vertrokken. Je was er thuis.

In december 2005 ging je op skivakantie met oma en opa en het was leuk. Je leerde skieën en jaja, je was er snel mee weg, je kwam van de bergen af zonder angst en je deed mee aan een wedstrijdje met de andere kindjes van de skischool waar je op nummer 2 eindigde.
Dit konden ze je niet meer afpakken.

Maar het kon niet zijn…

In februari 2006 gingen we met jou naar Leuven, je klaagde van een knagende hoofdpijn die maar niet wilde weggaan.
Na een paar testen vertelde de dokters ons dat ze geen goed nieuws hadden. Je was terug ziek. De vieze beestjes waren terug aanwezig.

Na een aantal dagen besloten de dokters een transplantatie te doen. Weer begonnen we samen met jou aan een zware tocht.
Eerst kreeg je terug die gele vieze zakken chemo die de beesjes dood moesten maken en daarna mocht je weer even naar huis. In die periode hebben we een aanvraag gedaan bij make a wish.

Je mocht een paar wensen doen en één van die wensen was naar Disney Land gaan. Die wens is in vervulling gegaan na een paar zieke maanden. In juni gingen we naar Parijs. Je herleefde helemaal en kreeg terug krachten. Je speelde terug, ‘s avonds in bed deed je ons verrassen door traditiegetrouw met papa nog even te vechten. Je voelde je terug sterker worden. We voelde ons gezegend en waren gelukkig.
22 juni op je verjaardag hebben we je laten dopen in het kapelletje in Lubbeek, je vond het zo mooi. Daarna hebben we met al de mensen die je graag had je vijfde verjaardag gevierd.

Je straalde je was gelukkig en wij waren gelukkig.

Op 14 augustus 2006 was het zover. Neal kreeg nieuw beenmerg (stamcellen) en alles verliep heel goed. Neal, je was zo dapper. We moesten je ‘s avonds alleen laten. We vonden het zo erg dat we niet bij jou konden blijven. Maar dat vond jij niet erg nee want de dag er na was je al vroeg wakker en je wachte ons op. Je vroeg ‘s morgens je eitje ‘s met zout en je wist de verpleegsters rond je vinger te draaien. Ze kleurde en knipte voor je. En dit deden ze al heel vroeg in de ochtend. Je was zo fantastisch telkens als we bij je kwamen wist je ons wel te verrassen met iets.

Na enkele weken mochten we terug naar onze gewone kamer en konden we terug bij jou blijven slapen. Niet veel later werden we ontslagen uit het ziekenhuis en mochten we zelfs al naar huis.
Negen maanden heb je thuis doorgebracht met wekelijks een bezoekje aan de kliniek ter controle.

Alles was goed en het ging je goed.

We konden het jaar afsluiten en het nieuwe jaar lachte ons toe. Je kreeg thuis les van Els en al spelend leerde ze je veel bij zodat je met je vriendjes dan toch mee naar het eerste studiejaar kon gaan. En dat vond je toch zo tof. Er waren dagen dat je moe was maar één keer de juf er was vond je het wel oke.

Na vijf maanden was je niet meer te houden en wilde je terug naar school, terug naar je vriendjes die je zolang had moeten missen. En ja, de dokters vonden het goed, na de paasvakantie mocht je dan eindelijk terug naar school. Niet één dag heb je gemist. We mochten je zelfs niet komen halen na school, je wilde altijd langer en langer blijven.

Niet één keer heb je geklaagd. Je kwam thuis en had nog energie over. We kregen je met moeite op tijd in je bedje. Je was zo goed, je straalde, en weer had je de ziekte de baas gekunnen. Je was er weer sterker uit gekomen en liet je niet klein krijgen. Je wilde leven, zoveel wou je doen, …… Zoveel dromen, zoveel om naar uit te kijken.

In juni 2007 gingen we nog eens op controle om erna voor vier weken op vakantie te gaan met oma en opa. Het was lang, maar we gunde het je en we wisten dat we erna een paar weken met ons drietjes tussenuit zouden kunnen. Alles was gepland en ook wij keken er enorm naar uit. We belden vaak en je klonk zo opgewonden, je stemmetje was zo helder.
Je leerde zwemmen zonder bandjes en na enkele dagen was je er mee weg en zwom en ploeterde je uren. Oma moest je soms even vertellen dat je ook af en toe moest rusten. Maar je wilde niet weten van rusten. Eten deed je ook goed en we hoorde dat het goed ging. We misten je heel erg, maar je was goed en binnenkort was het onze beurt.

Toen kwam je thuis, zo bruin. Een echte spanjaard. Wat waren we blij je terug te zien.
Je had er van genoten en je ogen blinkte van geluk.

Maar toen ging het weer mis.
Waarom onze Neal, waarom? Het kon niet waar zijn, dit is zo onterecht, zo wreed, we konden en kunnen het niet vatten. Neal heeft zo graag geleefd en wilde zo graag leven. En nu heeft hij geen keuze, hij heeft het gevecht verloren. Dapper heeft hij gevochten al die jaren maar nu ….. nu is hij er niet meer. Het is niet eerlijk.

Maar weet mijn lieve schat, we zijn je dankbaar voor al wat je ons hebt gegeven. Je hebt ons gelukkig gemaakt en onnoemelijk veel liefde gegeven. In ons hart zal je verder leven.

We zullen je nooit vergeten.

We zien je niet, maar in gedachte zul je altijd bij ons zijn.

Zoals je altijd tegen ons zei voor je ging slapen, zeggen wij nu ook geen vaarwel, maar…

tot sebiet, tot seffes, tot straks, tot morgen, slaapwel lieve schat.

No Responses to “Mama”