Papa

28 oktober 2012

Wat vliegen de jaren voorbij…

Alles en iedereen verandert, behalve jij.
Jij blijft jij, mijn allerliefste en grootste held !

Ik herinner me nog steeds je gezicht, je lach, je doorzettingsvermogen, je ongelooflijk zacht karakter, je slimme woorden,
alles behalve je stem.
Ook al moet ik me er niet schuldig over voelen, ik doe het toch. Waar is je stem ?
Ik mis je maat !

Alles wat we samen deden gaf ons beide rust. Dikwijls zonder woorden, gaf het ons energie en moed.
Iets wat iedereen nodig heeft. Toen, gisteren, vandaag, morgen en binnenkort.
Bedankt vriend !

Dit plekje heb ik gemaakt tijdens de laatste nachten als je vroeg bij je te slapen en ik de slaap toch niet kon vatten.
Ik ben er jou nog altijd dankbaar voor dat het er is.
Al dikwijls heb ik je geschreven, maar telkens weer de tekst in het niets laten verdwijnen, omdat ik weet dat je het toch niet leest.
Waar ben je toch ?!

Ooit zei ik je bij het slapen gaan ‘Tot sebiet, tot seffes, tot straks, tot morgen, slaapwel lieve vriend…’.
Eén keer was genoeg om het erna elke avond van jou te horen.
Voor mij zijn het onze woorden van afscheid geworden.
Woorden die we elkaar meer dan eens toegewenst hebben.
Vandaag betekenen ze zoveel meer dan ze eens speels bedoelt waren.
Tot sebiet, tot seffes, tot straks, tot morgen, slaapwel lieve vriend !

Ook al zijn dromen bedrog toch hoop ik deze woorden ooit nog eens van jou te horen…
Je blijft mijn allerbeste vriend !

Wat vliegen de jaren voorbij…

16 november 2007

Hej vriend,

Ook al zal je dit niet lezen en niet horen, toch kan ik het niet laten je te schrijven. Misschien is het gewoon om even te praten tegen de Neal die in mijn hoofd zit en zal blijven zitten.

Je mama en ik zijn nu al enkele dagen terug in het land. We zijn er even tussenuit geweest, naar Florida. Ver weg van alles, om onze gedachten een beetje te verzetten en te ordenen. Wat een vakantie in Spanje met ons drietjes had moeten zijn, is er nu één geworden naar Amerika, maar nog steeds met ons drietjes hoor! Je was erbij als we naar de pretparken zijn geweest.
De attracties die jij graag deed waren er ook.
De krokodillen die we samen gezien hebben, liepen er vrij rond in de natuur.
Ik heb zelfs een spelletje gespeeld waarmee ik een kleine rugbybal heb gewonnen voor jou.
En mooie auto’s die er rondreden, je zou nogal geroepen hebben: “Papa, zie daar…en daar…”. Het waren bijna jouw HotWheels die er in’t echt rondreden.
We hebben heel de tijd gedacht, hier had onze held moeten bij zijn.

Ondertussen zijn we ook bezig om volgend jaar, op je verjaardag, een mooie dag te organiseren. We hebben hem Neal’s dream… Mustang meets Porsche gedoopt.
Hopelijk wordt het een dag om nooit te vergeten, zoals we ook alle dagen met jou nooit zullen vergeten.

Ik wist niet dat ik ooit zou dromen en tegelijk hopen op iets waarvan ik weet dat het nooit zou kunnen, maar toch hoop ik nog elke dag dat je terugkomt. Ik zou je stem zo graag nog eens willen horen en, al is het maar voor even, met je praten.

Al heb ik het al zo dikwijls gezegd en klinkt het nog steeds raar, je was een echte vriend. We verstonden elkaar zo goed. Het lijkt wel alsof we elkaar al twintig jaar kenden en we elkaar al onze geheimen toevertrouwden.

Het was in kindertaal, maar we verstonden elkaar.
Ik zal je blijven missen maat.

Je papa voor altijd !
X.

8 september 2007

Nealyboy,

Ik mis je ongelooflijk hard. Nog meer dan ik had gedacht stond je blijkbaar vroeger onbewust steeds achter mij. Het lijkt alsof je me steeds steunde in moeilijke tijden.

We waren er voor elkaar zonder het expliciet te zeggen. We voelden elkaar aan en wisten hoe we elkaar moesten aanpakken.
Meestal zelfs zonder woorden.

Ik liet jou lachen en jij wist mij altijd gelukkig te maken.

Er wordt gezegd dat je er nog atijd bent om ons te steunen, maar daar voel ik niet veel van. Al ben je constant in mijn gedachten, ik mis je en heb je nodig.
Ik kan er zelf met mijn verstand niet bij. Hoe kan een kereltje zoals jij naast een fantastisch sterke zoon ook zo’n onmisbare vriend geweest zijn ?

Alleen al omdat jij het zou zeggen weet ik dat we sterk zouden moeten zijn en dat probeer ik ook, maar het is verdorie zo moeilijk. De steun die jij gaf is onvervangbaar omdat ze niet alleen spontaan en eerlijk was, maar vooral instinctief. Ik heb het misschien al honderd keer gezegd, maar we waren op een zeer speciale manier verbonden met elkaar.

Menselijke gevoelens en emoties zijn zoiets raar.

Was er maar een kleine binnenweg, ik zou je komen smeken terug te komen, al weet ik dat dat niet realistisch is.

De laatste tijd denk ik nog meer na dan vroeger. Dromen en denken daar waren we alletwee goed in.

Soms heeft dat ook zijn voordelen. Kleine dingen kunnen nu ineens belangrijk lijken en voldoening geven, terwijl zaken die vroeger belangrijk waren dat vandaag niet meer zijn.

Eén van de belangrijkste zaken die ik geleerd heb is dat het “echt” belangrijk is te onthaasten en ontstressen. Leren van het leven genieten. Als je werk niet voor 100% je hobby is gaat het eeuwenoude gezegde meer dan op: werk om te leven, maar leef niet om te werken.
Wat dikwijls vergeten wordt is dat ook hard werken kan samengaan met genieten, maar dit alleen als hard werken niet je volledige tijd opslorpt. Hard werken op een kwalitatieve manier en niet kwantitatief, want dan is er geen tijd meer over om te genieten.

En wat is genieten ? Wel, zo weinig mogelijk dingen doen tegen de zin en zoveel mogelijk mét. Met andere woorden, “gelukkig zijn”.

Tijd maken en er zijn voor familie en vrienden maakt je indirect gelukkig. Ook dit heb je ons geleerd, zelfs de laatste dagen nog. Je hebt het ons altijd zo gemakkelijk mogelijk proberen te maken door bijna nooit te klagen en je fleurde steeds op als je tussen familie of vrienden was.

Ooit heb je gezegd: “Ik ben blij dat ik nog een kindje ben want ik kan doen wat ik graag doe, ik kan spelen wanneer ik dat wil,…”

Je hebt ons zoveel wijsheid meegegeven en nog steeds niet genoeg.

Het klinkt misschien heel raar, maar langs de ene kant wil ik alle herinneringen steeds terug ophalen omdat ik je mis en je bij me wil. Langs de andere kant maakt juist dat het weer zo moeilijk want als ik aan je denk besef ik dat je er niet meer bent.

Bedankt voor de fantastische jaren vriend.

Ik mis je verschrikkelijk hard maat !!!
X.

25 augustus 2007

Nealyboy, maat, jongen, vriend, mister,

Je hebt mijn leven jaren geleden plotseling veranderd.
Ik heb mijn uiterste best gedaan, zelfs nog meer dan een vader, om een fantastische papa voor jou te zijn. Ook al doet het deugd dat mensen zeggen dat je altijd blij geweest bent mij bij jou te hebben en dat ik voor een stuk je god was, nog meer heb ik van jou voldoening gekregen.
Je hebt mij, al was je nog een kind, mijn kleine jongen, altijd laten voelen dat je alles apprecieerde.

Verwoorden kan ik het nog altijd niet, maar je bent op korte tijd niet alleen mijn zoontje geworden, maar daarbovenop mijn allerbeste vriend !
Ik kon alles met je delen, niet alleen vreugde, maar zelfs verdriet. De momenten dat we het allemaal zwaar en moeilijk hadden begreep je het niet altijd. Toch gaf je het gevoel dat wij er niet alleen waren voor jou, maar jij ook voor ons, hoe onbegrijpelijk dat ook klinkt voor een gastje van jou leeftijd. Je had iets volwassen in je, iets dat ik zo graag wil verwoorden, maar me niet lukt.

Ik zal je nooit vergeten vriend. En er zal waarschijnlijk geen dag voorbij gaan zonder dat ik aan je denk. Er was iets magisch tussen ons, het klikte, we verstonden elkaar zonder woorden, we wisten van elkaar waar onze gedachten waren, we zaten steeds op dezelfde golflengte en we kunnen nog steeds niet zonder elkaar. Juist datgene maakt me zo bang en verdrietig, ik ga je zo hard missen. Het lijkt alsof ik niet zonder jou kan. Ook al ben je steeds in mijn gedachten bij me, je bent er toch niet meer. Ik kan niet meer met je spelen, ik kan je niet meer helpen, ik kan niet meer met je praten, … En ook al weet ik dat je me zou zeggen dat ik niet moet wenen, het lukt me niet. Juist omdat ik je niet naast me heb.
Gelukkig zijn er nog de mooie herinneringen waaraan ik me zal proberen optrekken.

Hopelijk hoef jij niet bang of verdrietig te zijn en bestaat er toch nog ‘iets’ waar je nu gelukkig bent en mij ‘echt’ bij je hebt.
Doe da daar goe hé maat !

Je zotte papa, je vechtersvriend, …
xxx

No Responses to “Papa”